ترسم از اینه که این ملت عصبی، نا آگاه و کم تحمل اجازه بدند به انقلابیون بعدی که بد تر از انقلابیون قبلی دریای خون راه بندازند. نذاریم دوباره یه عده به اسم “ضد انقلاب”، “مزدور”، “وابسته به رژیم سابق”، “عامل بیگانه”، “خائن به وطن”، “تجزیه طلب”، “تروریست”، و … اعدام شند. اگر این کار بخواد انجام شه الان موقعشه. بعد انقلاب دیگه کسی جلوی خشم ملت رو نمی تونه بگیره تو اون خر تو خر

کشف ژن شیعه

برخی از سیاست مداران غرب می گویند امروز در شیعیان ژنی وجود دارد که باعث می شود اینها حرف های فرماندهان و رهبران خود را گوش دهند و ما باید این ژن را پیدا کنیم و به سربازان خود تزریق کنیم تا آنها هم حرفهای ما را گوش کنند.

منبع خبر: خبر گزاری مهر/پویا نیوز

تزریق "ژن شیعه" به سربازان آمریکایی

با این وجود، از چهار ماه پیش به طور ناگهانی و به طرز بی سابقه ای در محیط مجازی به این گروه پرداخته شد. شروع این جریان مجازی همزمان بود با فعالیت مضاعف “نایاک” (شورای هماهنگی ایرانیان آمریکایی) بر علیه مجاهدین، که به باور بسیاری از لابی های جمهوری اسلامی در آمریکاست (گزارش صدای آمریکا در همین مورد). جدیدا اصلاح طلبان نیز به طور علنی با این جریان مجازی همراه شده اند: حدود دو هفته پیش کدیور و تعدادی دیگر از اصلاح طلبان به همراه مدیر نایاک بیانیه ای بر ضد مجاهدین امضاء کردند، و دو روز پیش نیز، سایت “کلمه” (منتسب به اصلاح طلبان) برای اولین بار با نوشتن مقاله ای بر ضد مجاهدین، حمله علنی به آنها را آغاز کرد.

اما چرا تا این حد جمهوری اسلامی، نایاک، و به تازگی اصلاح طلبان به طور هماهنگ و سازمان یافته به مجاهدین (یک سازمان مرده سیاسی) می پردازند؟

1. مهم ترین دلیل: اصولا حکومت های مستبد و کسانی که خودشان منطق جذابی جهت ارائه به مردم ندارند (منطق اسلامیست ها، جمهوری اسلامی)، نیاز به یک “دشمن تروریست” برای توجیه وجود خود، جنایات، سرکوب ها، خرابکاری ها، ناکارامدی سیاسی و اقتصادی، و عدم شفافیت (وقتی با تروریسم درگیر باشی لازم نیست “مسائل امنیتی” را بازگو کنی!) خود دارند.

2. تعدادی از ترور هایی که به دست جمهوری اسلامی انجام شد در 32 سال اخیر، به “مجاهدین” نسبت داده شد، و رهبران این سازمان از روی حماقت آن را پذیرفتند (برای مطرح کردن خود و زنده نگه داشتن نام خود به عنوان یک گروه موثر و زنده!). نمونه: بمبگذاری دفتر حزب جمهوری اسلامی در اوایل انقلاب (رجوع شود به صحبت های آقای بنی صدر در این مورد) – ترور صیاد شیرازی (رجوع شود به فیلم اعترافات گرفته شده از باند سعید امامی + صحبت های آقای امیر فرشاد ابراهیمی). هم اصول گرایان و هم اصلاح طلبان فعلی علاقه ای به باز شدن مباحث ترور های قبلی ندارند. اگر روزی اعضای گروه مجاهدین بتوانند محاکمه علنی شوند، قظعا خواهند گفت که آن ترورها کار خودشان نبوده و بسیاری از مسائل افشا می شود. لذا ترجیح بر این است که با حفظ سمت “تروریست” برای اعضا و رهبران این گروه، بتوان آنها را قبل از محاکمه کردن به بهانه “تهدید امنتیی بودن” ترور کرد! (همان کاری که آمریکا با بن لادن کرد و به طرزی مشکوک، او را در حالی که در محاصره بود، به قتل رساندند و حتی جسدش را در دریا انداختند که نشود در آینده به آن رجوع کرد!)

3. دست اصول گرایان و عده زیادی از اصلاح طلبان به خون هزاران مجاهد آلوده است. (قتل عام زندانیان سیاسی سال 60 و 67). کسی صحبتهای یک “تروریست” را گوش نمی دهد. و آقایان ترجیح می دهند با باقی ماندن مجاهدین در لیست ترور آمریکا، همواره صحبت در مورد جنایایت سال 60 و 67 از طرف این گروه را مسکوت نگه دارند، و همچنین “سوال کنندگان” در مورد قتل عام ها را با برچسب “همکار یا حامی تروریست” خفه کنند.

4. اصلاح طلبان از این جهت که می دانند با به پایان رسیدن عمر جمهوری اسلامی، حرفی برای گفتن نخواهند داشت، تمایلی به اتحاد موقت با گروه های سیاسی حاضر در اوپوزیسیون بر سر رفراندوم ندارند. وجود یک گروه “تروریست” در بین گروه های اوپوزیسیون، بهترین بهانه برای اصلاح طلبان برای پرهیز از این اتحاد است.

5. اصلاح طلبان با مطرح کردن “مجاهدین” به عنوان گروهی مهم و مطرح در اوپوزیسیون، قصد دارد این دیدگاه را جا بیاندازد که “اگر ما نباشیم، خطر روی کار آمدن مجاهدین هست، پس ما را بپذیرید”. در صورتی که این طور که از فضای مجازی بر میاید، هواداران “حکومت دمکراتیک سکولار” اکثریت را در بین ایرانیان دارند. به عبارتی اصلاح طلبان همواره برنده بازی “بد و بد تر” بوده اند، و در بازی “خوب و خوب تر” شانس چندانی نخواهند داشت. لذا وجود “بد تر” (مجاهدین) برایشان لازم است.

مجموعه این پنج دلیل، به علاوه نزدیک شدن تاریخ بازنگری آمریکا در مورد “تروریست بودن یا نبودن” مجاهدین، به نظر من دلیل زیاد شدن غیر طبیعی حجم اخبار مربوط به مجاهدین در فضای مجازی و به خصوص سایت بالاترین است.

همراهی اصلاح طلبان با حاکمیت در این مسیر، به گمانم می تواند هشدار و نشانه ای از سازش بین دو گروه باشد، هر چند الزاما اثبات کننده آن نیست. به هر روی، دامن زدن شدید تر به موضوع مجاهدین توسط اصلاح طلبان در روزها و هفته های آینده را بسیار محتمل می دانم.

شکی نیست که مردم ایران مانند تمام مردم دنیا از ترور و تروریسم بیزارند. لذا از اصلاح طلبان می خواهم در مورد موارد زیر نظرشان را به طور شفاف اعلام کنند:

گروگانگیری و حمله به سفارت آمریکا در سال 58، ترور در رستوران میکونوس، ترور بختیار، ترور فروهر، خالد استانبولی (تروریست سرشناس مصری)، فتوای ترور سلمان رشدی توسط امام راحل، انفجار مرکز یهودیان آرژانتین، و سایر ترور های منتسب به جمهوری اسلامی در زمانی که در راس امور مملکت بودند. طبیعتا این انتظار می رود که چنانچه در هر کدام از این ترور ها نقشی داشته اند، علنا به آن اعتراف و از مردم ایران عذر خواهی کنند.

مردم ایران از تروریست ها متنفرند و قطعا “تروریست خوب” برای آنها معنایی ندارد.

واحدی: این که حکومت چه آماری می ده یک بحثه، ولی این که [تعداد آرا] به 50 درصد می رسه، به نظر من نخواهد رسید.ما
قبلا هم انتخابات مجلس و خبرگان داشته ایم. در انتخبات مجلس پنجم تعداد آرا زیر 50 درصد بود. انتخابات مجلس چهارم حتی بسیار کمتر از این بود. یعنی حدود 33 درصد مردم شرکت کردند. من نمی دونم این کسانی که می گند 50 یا 60 درصد، این آمار رو از کجا آوردند یا بر اساس چه تحلیلی می گند؟ تازه در اون زمان دولت یا حکومت انقدر بد نام نبود که مشروعیتش این قدر زیر سوال باشه.

امروز فیلم جدیدی را دیدم که در آن یک لودر در خیابان های سوریه با نهایت سرعت دنبال مردم می کرد تا آنها را له کند! باور کردنی نبود: قرن 21، “دهکده جهانی” و لودری که به دنبال انسانها می رود! واقعا “سازمان ملل” و “حقوق بشرش” کجاست؟ اگر برای مثال در کشوری اروپایی دولتی با لودر به جان مردمش بیافتد، باز سازمان ملل هیچ حرکتی نمی کند و به چند بیانیه اکتفا می کند؟ پاسخ قطعا منفی است. درک این مطلب که سازمان ملل در برخورد با جنایات حکومتی معیار دو گانه داشته و دارد چندان دشوار نیست.

اما وظیفه ما در این میان چیست؟ اگرغربی ها دلشان برای مردم سوریه یا افغانستان یا آفریقا نمی سوزد، آیا ما نیز باید سکوت کنیم؟ آیا نباید از “سازمان ملل” درخواست پاسخگوئی در قبال این همه رخوت و سستی کنیم؟ سازمان “ملل”، سازمان ماست! سازمان مردمان جهان و تمامی ملت هایش است. پس ما نیز به نوبه خود “وظیفه” داریم از این همه سستی و رخوت در این سازمان گلایه کنیم و برخورد های دوگانه این سازمان را به مقامات آن گوشزد کنیم.

پیشنهادم به افراد سرشناس اوپوزیسیون ایران، مانند خانم عبادی، اصلاح طلبان غیر حکومتی، رضا پهلوی و …این است که به اتفاق نامه ای خطاب به سازمان ملل نوشته، و به کشتار مردم بی دفاع سوریه و سکوت جامعه جهانی اعتراض کنند. شاید اگر وقتی نداهای ما را در خیابان ها کشتند، سوری ها نامه ای به سازمان ملل نوشته بودند، امروز سرنوشتشان این نبود. و شاید اگر امروز ما سکوت کنیم، فردا دوباره همان بر سرمان بیاید…

میام که “بر اندازی سخت” کنم. همراه شو اگر هم دردی…