1. (مهم ترین اصل) به مطلبی که نمی پسندید رای ندهید، و به مطلبی که می پسندید (حتی از گروه مخالف) رای دهید! به عبارتی کمترین توجه را به «ارسال کننده»، و بیشترین توجه را به «خود مطلب» داشته باشید. 2. از تهمت هایی که به خاطر «دوستی با اعضای گروه های مخالف» و یا «نقد خودی ها» از طرف گروه خود می شنوید نهراسید. این تهمت ها همواره در گروه های مافیایی (چه در محیط های مجازی و چه در محیط های حقیقی) از طرف اعضای قدیمی به اعضای رده پایین و در شرف استقلال وارد می شود، اما به محض مشاهده عدم وابستگی شما به گروه و قاطعیت شما در حفظ استقلال فکری، به سرعت کاهش می یابد 3. به دیگران اجازه ندهید به شما امر و نهی کنند. خیلی دوستانه اما قاطعانه به آنها بگویید «ممنون از نظرت، اما من تصمیم این است که…». 4. از کاهش امتیازات فید یا لینک های خود در کوتاه مدت نهراسید. با حفظ استقلال فکری، دوستانی واقعی تر می یابید که مبنای شکل گیری دوستیشان نه «ترس»، تعارف» و «نیاز به تامین امنیت توسط گروه»، بلکه «علایق مشترک» و یا «علاقه به ویژگی های شخصیتی منحصر به فرد شما» است. 5. اگر کسی به تمام مطالب شما رای داد، یعنی با تمام مطالب شما موافق است و از آنها استفاده برده است. نیازی به جبران با دادن رای متقابل نیست، چرا که شما با صرف وقت و ارائه مطالب مفید پیشاپیش به او سود رسانده اید.
یه کمیپین راه بندازیم درخواست کنیم از گروه های حاضر در اوپوزیسیون که متعهد شند بعد انقلاب «تحت هر شرایطی» با «اعدام» مخالفت کنند. اتحاد سر مسائل دیگه پیش کش، همین یه کار رو بکنیم که حد اقل از قتل عام و اعدام های گروهی جلوگیری شه.
ترسم از اینه که این ملت عصبی، نا آگاه و کم تحمل اجازه بدند به انقلابیون بعدی که بد تر از انقلابیون قبلی دریای خون راه بندازند. نذاریم دوباره یه عده به اسم «ضد انقلاب»، «مزدور»، «وابسته به رژیم سابق»، «عامل بیگانه»، «خائن به وطن»، «تجزیه طلب»، «تروریست»، و … اعدام شند. اگر این کار بخواد انجام شه الان موقعشه. بعد انقلاب دیگه کسی جلوی خشم ملت رو نمی تونه بگیره تو اون خر تو خر
